Rodzaje prezerwatyw – jak dobrać prezerwatywę i przed czym chroni

Prezerwatywa to cienka bariera, która nie dopuszcza do kontaktu z nasieniem, wydzieliną z pochwy, krwią i błoną śluzową partnera. WHO opisuje ją jako jedyną dziś dostępną metodę, która jednocześnie zmniejsza ryzyko HIV, innych zakażeń przenoszonych drogą płciową (STI) i niezaplanowanej ciąży. W tym poradniku skupiamy się na ochronie przed zakażeniami.

Według CDC prezerwatywy są wysoce skuteczne w zapobieganiu HIV oraz zakażeniom przenoszonym przez wydzieliny narządów płciowych, takim jak rzeżączka i chlamydia. Warunek jest jeden: nowa prezerwatywa przy każdym stosunku – pochwowym, analnym i oralnym – założona od początku do końca kontaktu.

Na opakowaniu zawsze jest podany materiał, z którego wykonano prezerwatywę. Jeśli po kontakcie z lateksem pojawia się świąd, zaczerwienienie lub obrzęk, wybierz prezerwatywę oznaczoną jako „bez lateksu” i skonsultuj objawy z lekarzem.

Lubrykant zmniejsza tarcie, dzięki czemu prezerwatywa rzadziej pęka i się zsuwa. Z prezerwatywami lateksowymi i innymi zakładanymi na prącie używaj lubrykantu na bazie wody lub silikonu. Oliwka, balsam do ciała, wazelina, masło czy olej kuchenny osłabiają materiał i zwiększają ryzyko pęknięcia.

CDC odradza też prezerwatywy i żele ze środkiem plemnikobójczym nonoksynol-9, bo mogą podrażniać błonę śluzową. Przy seksie analnym lubrykant jest szczególnie ważny – śluzówka odbytu łatwiej ulega mikrourazom.

• Materiał – lateks, chyba że masz alergię; wtedy prezerwatywa bez lateksu.
• Rozmiar – liczy się szerokość nominalna w milimetrach, a nie długość. Zbyt ciasna łatwiej pęka, zbyt luźna się zsuwa. Szczegóły w tekście rozmiary prezerwatyw.
• Rodzaj – zewnętrzna (na prącie) albo prezerwatywa wewnętrzna, nazywana prezerwatywą dla kobiet.

Prezerwatywy kupisz w aptekach i drogeriach. Sprawdź datę ważności, nienaruszone opakowanie i znak CE, który według NHS oznacza, że prezerwatywę przebadano pod kątem norm bezpieczeństwa.

CDC zaznacza, że prezerwatywy słabiej chronią przed zakażeniami, które przenoszą się przez zmiany i drobne uszkodzenia skóry: HPV, opryszczką narządów płciowych i kiłą. Zmiana może leżeć na skórze moszny, pachwin czy warg sromowych, której prezerwatywa nie zakrywa.

Dlatego obok prezerwatywy warto pamiętać o szczepieniu przeciw HPV i WZW B oraz o regularnych badaniach na choroby weneryczne, bo większość STI długo nie daje objawów.

Żadna metoda nie chroni przed wszystkim, dlatego metody łączy się jak warstwy:

• Prezerwatywa – zmniejsza ryzyko HIV i wielu STI, ale wymaga użycia przy każdym kontakcie.
• PrEP – leki przyjmowane przed kontaktem, które według CDC znacznie zmniejszają ryzyko zakażenia HIV, ale nie chronią przed innymi STI.
• Doxy-PEP – antybiotyk przyjmowany do 72 godzin po seksie bez prezerwatywy; zmniejsza ryzyko kiły i chlamydii, nie chroni przed HIV ani wirusami.
• PEP – gdy prezerwatywa zawiodła lub jej zabrakło: leki rozpoczęte jak najszybciej, nie później niż 72 godziny po kontakcie.

Co zrobić, gdy prezerwatywa pękła

Przerwij stosunek i załóż nową. Jeśli doszło do kontaktu z nasieniem lub wydzieliną, przeczytaj co zrobić, gdy pęknie prezerwatywa – liczy się czas.